In december legde managementgoeroe Ben Tiggelaar in NRC uit waarom we verandering zo moeilijk vinden. Ik heb zijn column uitgeknipt (lekker old school) en al 3 keer met tranen van dankbaarheid teruggelezen. Ik ben niet vastgeroest, ik heb gewoon last van loss aversion!

Loss aversion is een door psycholoog Daniel Kahneman geïntroduceerd begrip dat, kort gezegd, hierop neerkomt: bij verandering weet je nooit wat je krijgt, dus we vinden het over het algemeen veiliger om vast te houden aan wat we hebben. Onzekerheid associëren we eerder met verlies dan met winst, en we zijn twee keer zo sterk gemotiveerd om verlies te voorkomen, dan om de winst te behalen. 

Dat inzicht daalde bij mij precies op het juiste moment in. Er verandert namelijk nogal wat bij Scripta. We zijn het afgelopen jaar overgenomen en hebben nieuwe aandeelhouders; we werken samen met mensen in Aken, München, Susteren en Austin, Texas. Er strijken plotseling start-ups neer aan onze bureaus (sorry, flexplekken) die daar ondefinieerbare, creatieve dingen doen. Online uiteraard. Er wordt verbouwd, dus er lopen tapijtleggers, schilders en Poolse klusjesmannen in en uit. Onze nieuwe website gaat deze maand live. Mijn plant is weg. De koffieautomaat is verplaatst. De nieuwe Ghanese schoonmaakster stofzuigt de nieuwe vloerbedekking. En er werd een tafel van 6 meter lang het pand binnengedragen. Daar zitten nu de Texanen opgewonden te overleggen wat ze met de zojuist aangeschafte hasj zullen gaan doen.
Ik wil maar zeggen: het mag een wonder heten als we hier zonder PTSS doorheen komen. 

Terug naar Kahneman. De oplossing voor onze aversie tegen verandering is verrassend simpel: je moet de verandering zien als een leerproces met verschillende stappen. Als je die stappen 1 voor 1 doorloopt, is het minder erg als er af en toe iets misgaat. Het is immers maar 1 fase in een langer proces en morgen heb je weer een kans. Een troostrijke gedachte.
 
Dus ik ga gewoon die volgende stap zetten, ik omarm de verandering en voeg me zonder protest in de clean desk policy die sinds kort van kracht is. Mijn volgende contentstrategie type ik gewoon gezellig gezeten naast die creative met die prominente bril. En ik ga me verdiepen in ons nieuwe uitgeefplatform Xingo. Maar die plant, die wil ik terug. Enough is enough.