Zondagochtend op de Veluwe. Het is nog heel vroeg als ik kom aanrijden. De zon piept net boven de bomen uit en het heideveld dampt van de dauw. Auto uit, iPod aan, telefoon in de achterzak en rennen maar. Eerst maar eens door het bos, later naar de hei. Ik had er wel van gehoord, die flow waarover hardlopers het hebben. Eindeloos kunnen lopen in een cadans zonder een centje pijn. Dat lukt mij eigenlijk nooit. Te weinig talent, onwillige spieren en longen die uit hun voegen barsten. Maar vandaag kom ik in de buurt. Zit ik helemaal in het moment. En wat heerlijk dat er in de verre omtrek geen mens te zien is. Ja, ik ben helemaal een met de natuur. Loop ik hier even lekker te rennen door mijn eigen Nieuwe Wildernis!

Zonder tussentijdse stops (een unicum voor mij) bereik ik de hei. Ik weet: even doorbijten tegen de heuvel op, want daarna wacht de beloning van het mooiste uitzicht van de wereld. Nou ja, in een straal van 10 kilometer van mijn woonplaats dan toch. Die heuvel op dus, blik vooruit. En dan. Daar staat-ie. Ik kan het eerst niet geloven. Hij ook niet, geloof ik. We kijken elkaar recht in de ogen. Ik zie zijn adem in wolkjes ontsnappen. Een edelhert, op nog geen 10 meter bij mij vandaan. Met gewei en al … Wow.

En wat denk je dat ik dan doe? Zachtjes achteruit om hem zijn ruimte te geven? Intens genieten van de aanblik van een wild dier, zo dichtbij? Helemaal zen zijn blik vasthouden om iets van een telepathisch contact te bewerkstelligen? Nee. Ik wil bewijslast verzamelen, een foto. Dus ga ik driftig op zoek naar mijn telefoon. Die natuurlijk na veel onhandig gefrommel uit mijn handen valt (waarom van die kleine broekzakjes, Nike, waarom?). Het hert schrikt. Ik ook. Hij rent hard weg. Ik blijf staan. Het moment dat ik wilde delen is weg. Het moment is weg omdát ik het wilde delen. Ik loop verder, maar de flow is wel een beetje weg.

Mastercard wist het al: sommige ervaringen zijn onbetaalbaar. En soms ook ondeelbaar, wat mij betreft. Hoewel, je kunt er nog net een blogje uit wringen. Maar de foto hierboven, die is dus niet van mij.