Groningen is toch wel zo’n beetje de andere kant van de wereld, zo denken onze collega’s in Amsterdam. Dat dat in de praktijk wel meevalt, merken ze als ze soms eens bij ons op bezoek komen. Maar de afstand is natuurlijk wel te groot om elkaar voor elk overlegje op te zoeken. Daarom laten we steeds vaker de auto staan en hebben we ons volledig gestort op het skypen. Zo vergeten we tenminste ook niet hoe onze collega’s aan de andere kant van het land eruit zien.

Dat we ons bewust zijn van onze reisbewegingen, laten we ook merken als we dan toch allemaal wel een keer op één locatie moeten zijn. Een deel van de Groningse collega’s stapt bij elkaar in de auto, een ander deel gaat gezellig met de trein. Hoewel gezellig … na een zitplaats te hebben veroverd, worden de laptops direct uitgeklapt om, ondanks de lange reistijd, toch ook die laatste deadlines nog te halen. En hoe makkelijk kan het zijn: van Groningen rechtstreeks naar Amsterdam en na een overstap op de metro komen we vlak voor de deur aan de Nieuwe Herengracht uit.

En meestal werkt dat uitermate goed. Met de nadruk op meestal, want soms … Zo ook laatst. De terugweg begon voorspoedig, maar vanaf Duivendrecht liep niets meer zoals gepland. De machinist van onze vertraagde trein deed volop zijn best om de tijd onderweg in te halen. Een stoptreintje hier en daar omzeilend dachten we toch nog redelijk op tijd thuis te zijn. Tot er ook nog een seinstoring tussen Groningen en Assen bleek te zijn. Om een lang verhaal kort te maken: het werd een latertje.

Maar we laten ons niet leiden door een negatieve ervaring. Volgende keer stappen we net zo fijn weer in de trein. Voor deadlines, anders dan voor thuiskomen, is het ideaal.