Het verhaal draait in de kern om de verschillende manieren waarop twee architecten hun vak benaderen. De een werkt volledig autonoom vanuit zijn eigen scheppingsdrang en creativiteit. Hij trekt zich van niemand wat aan. Zijn werk is oorspronkelijk en compromisloos. Voor de ander is het werk ondergeschikt aan een ander doel: zijn werk is het middel dat moet leiden naar waardering, geld en status. Hij is de ultieme opportunist maar zijn werk wordt zielloos.

Het is geen verrassing dat de hierboven beschreven uitersten de lezer en toeschouwer aan het denken zetten. Hoe sta ik hierin? Wat is mijn drijfveer? In hoeverre vaar ik koers op mijn eigen principes? In hoeverre pas ik me aan aan de verwachtingen van anderen?

In het werk van de communicatieprofessional is dit dilemma een dagelijks terugkerend fenomeen. Ons werk begint bij de opdrachtgever, en die houden we graag te vriend. Maar niet door alleen maar te behagen en aan de verwachtingen te voldoen. Ons werk begint bij de bron – het merkverhaal – van waaruit we met individuele creativiteit en scheppingskracht unieke uitingen maken: communicatie met een ziel.

Okay, klinkt misschien wat hoogdravend, maar het is goed om hier af en toe bij stil te staan. Lees The Fountainhead of laat je in 2016 inspireren door Toneelgroep Amsterdam.