Een paar dagen na de Brexit blogt de Brit Luke Lewis, executive editor bij Buzzfeed, over wat hem overkomt na de volgende post op Facebook: ‘I’m so sorry for what my country has done.’ 44.000 (vierenveertigduizend!) mensen voelen zich geroepen hierop te reageren. En het zijn geen liefdesverklaringen. Racistische, xenofobe en rechts-nationalistische comments buitelen over elkaar heen. Hoe erg het is? Lees maar.

Het is geen Brits ding. In Nederland voltrekt menige (online) discussie zich op hetzelfde niveau, of het nu gaat over Brexit, Nexit, azc’s, het vertrek van de Hoofdpiet, steenkolen, Sylvana Simons’ overstap naar Denk, of etnisch profileren; elke discussie ontaardt in woedend geschreeuw.

Is dat erg? Ook daarover lopen de meningen uiteen. Leidt ongeremd posten tot polarisatie, verlies van nuance, en aanzetten tot haat en geweld? Of moet je van je hart geen moordkuil maken en zorgt lekker ongenuanceerd schreeuwen er juist voor dat mensen niet tot erger overgaan?

Wie het weet mag het zeggen. Of nee, zeg eigenlijk maar liever even niets. Wat is er mis met gewoon je mond houden? Oók als je overloopt van de innerlijke beschaving en in staat bent je mening netjes en genuanceerd te verwoorden, kun je er best af en toe het zwijgen toe doen. Waarom zou je volcontinu gehóórd moeten worden?

Als communicatiespecialisten verdienen wij bij Scripta ons brood met meningen verwoorden. Dus uit mijn mond klinkt het misschien vreemd, maar ik zeg het toch: zwijgen is goud, mensen. En wil je toch iets kwijt? Dan raad ik van harte de methode-Asscher aan. Eerst even je post aan je moeder laten lezen, voordat je ermee online gaat.